DailyLifebyLin | “Help, ik zit op een blauwe wolk…”
575
post-template-default,single,single-post,postid-575,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,,qode-title-hidden,hide_top_bar_on_mobile_header,qode-content-sidebar-responsive,qode-theme-ver-10.1.2,wpb-js-composer js-comp-ver-5.1,vc_responsive

“Help, ik zit op een blauwe wolk…”

Iedere zondag zet ik een nieuwe weekvlog online,
dat was ook de planning voor afgelopen zondag.

Maar de vlog is nog niet helemaal af. Het is wat lastiger om met twee kindjes, een ritme wat nog niet helemaal op orde is en een huishouden wat aardig op zijn kop staat tijd te vinden om te werken aan iets voor jezelf. Buiten dat, is George vandaag nog maar twaalf dagen oud dus ik doe het voorlopig lekker rustig aan.

Voor vandaag wil ik graag mijn eerste dagen met George, mijn gevoel en emoties met jullie delen.

Donderdag 14 juni om 10:00 uur is onze tweede zoon George geboren. Na een korte, heftige maar ook een fijne bevalling zijn Alexander en ik de trotse ouders geworden van onze tweede zoon. Een mooi, gezond en heerlijk ventje. Na de bevalling heeft hij lekker lang op mijn borst gelegen en heb ik heerlijk met hem kunnen knuffelen. De eerste tranen heb ik lekker laten gaan. Ik bleef het eerste kwartier maar sniffen. Wat was ik blij en opgelucht, weer hebben we een gezonde zoon mogen krijgen.


George mocht rond 15:00 uur met ons mee naar huis. We pakte hem lekker in en maakte ons klaar om naar huis te gaan. Eenmaal thuis aangekomen hebben Alexander en ik rustig aan gedaan met zijn drietjes en is Lex Dinand rond 18:00 uur gaan ophalen bij mijn ouders. Ik was zo ontzettend benieuwd hoe Dinand zou gaan reageren op zijn broertje. Dinand werd door Lex de slaapkamer binnen gedragen, hij was zo moe (Niet zo gek, hij was immers bijna de hele nacht wakker geweest) maar toen hij George bij mij zag liggen werd hij weer helemaal wakker. Hij kwam super rustig naast ons zitten en reageerde zo ontzettend lief. Hij pakte een knuffel uit het bedje van George en duwde het knuffeltje meteen tegen hem aan. Daarna mocht hij George vasthouden en dat vond hij prachtig.

Deze eerste week was echt een grote blauwe wolk. Dat heb ik tijdens de eerste keer moeder worden veel minder ervaren. Toen zat ik zelf niet zo top in mijn vel, met de kraamverzorgende klikte het toen niet echt, de borstvoeding kwam nauwelijks op gang en je hebt dan nog geen idee van wat er allemaal op je af gaat komen. Deze keer heb ik enorm geboft met onze kraamverzorgende Lisa, herstelde ik zelf enorm snel van de bevalling en kwam de borstvoeding eigenlijk vrij snel goed op gang. George is ook nog eens een hele lieve en rustige baby, slaapt ’s nachts met een beetje geluk vijf uur achter elkaar door. Dat is natuurlijk pure luxe.

Dinand is super lief voor zijn broertje, wil graag knuffelen, kusjes geven en stelt George trots voor aan de kraamvisite. Wel stelt lieve Dinand ons geduld erg op de proef. Als ik George voeding geef, klauwt Dinand de kasten leeg, gooit alle kussens van de bank en binnen een paar minuten creëert hij een complete chaos zowel boven als beneden. Daar moeten we dus nog even mee aan de slag.

Wij hebben er bewust voor gekozen om zo min mogelijk kraamvisite uit te nodigen. Niet omdat wij het niet gezellig vinden maar omdat wij eerst even zelf als gezin onze draai willen vinden. Het is echt even wennen en de “normale” dagindeling is even helemaal zoek.

Dat maakt natuurlijk niets uit, maar ik wil voor Dinand en George zorgen dat alles snel weer op orde is. Ik wil bewust veel momenten samen met Dinand inlassen zodat hij zich niet buitengesloten voelt. Net zoals zijn badritueel: meestal doe ik Dinand in bad en maken we daar een heel speciaal moment op de dag van. Samen spelen, afdrogen, tandenpoetsen en geef ik hem zijn “babymassage” Daarna kijken we samen nog een filmpje op Netflix en lees ik hem twee verhaaltjes voor. Ik heb idee dat als dit soort momenten voor hem hetzelfde blijven hij sneller weer in zijn ritme komt en de baby makkelijker zal accepteren.

Buiten dat was Lex vier dagen vrij en wilde we hier optimaal van genieten als gezin. Wel geven we op 8 juli een kraamborrel waar we gezellig willen proosten op de geboorte van George. Op deze manier zie je iedereen ook weer eens en ben je in een klap af van alle bezoekjes.

De eerste dagen na de geboorte van George was ik een emotioneel wrak. Ik huilde werkelijk om alles. Ik heb echt last gehad van kraamtranen en herkende mezelf niet echt terug. Bij het aankleden van George stond ik al te sniffen; “Misschien is dit wel de laatste keer dat hij dit pakje aan kan.” Ik besefte me zo enorm goed dat de tijd echt te snel gaat, het klinkt zo verschrikkelijk cliché maar geniet van alle mooie momenten. Het gaat allemaal zo snel voorbij. Kinderen worden zo snel groot.

Ik ben gewoon enorm blij dat George er is. Dat hij gezond is en dat hij voor zo ver ik dat nu kan zeggen zich goed voelt. Voorlopig ga ik het een stukje rustiger aan doen. Niet mezelf helemaal gek maken met alles wat ik van mezelf moet doen. Zoals iedere dag het hele huis poetsen, ieder kledingstuk strijken en na vijf weken alweer in mijn oude maat 38 willen passen.

 

Daar gaat het toch echt niet om in het leven. Ik wil genieten van deze heerlijke tijd en van mijn gezin.

Heel veel liefs, Linda

(Dinsdag 26 juni komt de nieuwe vlog online)

Geen reactie's

Geef een reactie