Jeetje, wat een drukke dag. De dag zat propvol, het hele huis is van boven naar beneden gepoetst, boodschappen zijn gedaan, nog even snel cadeautjes gekocht en geklust in ons nieuwe huis. Dit artikel is geschreven terwijl de verfresten nog op mijn handen zaten. Uiteraard wel opgedroogd. Maar ik wilde zo graag dit artikel schrijven, dat ik straks wel even grondig met de scrub aan de slag ga. Want morgen is Dinand jarig. Een mooi moment om eventjes terug te blikken. ( Als jullie dit artikel lezen is hij jarig of al jarig geweest)


Dinand is geboren op 14 september 2015. Ik vind het ontzettend moeilijk om terug te halen hoe het precies een jaar geleden eruit zag. Er is op zo’n moment zo ontzettend veel aan de hand. Ik kan me ook niet helemaal meer herinneren hoe de bevalling verlopen is. Wel weet ik nog ondanks dat het lang duurde en ik veel pijn gehad heb ik het toch heel erg naar mijn zin heb gehad. Klinkt misschien raar, maar de sfeer was goed. Iedereen was ontzettend lief, we hebben gelachen met elkaar en er is ontzettend goed voor ons gezorgd. In een van de volgende artikelen ga ik zeker mijn bevalingsverhaal vertellen. Ik hoop dat mijn moeder en vriend zo lief zijn dat zij mij hierbij willen helpen, zij waren namelijk ook bij de geboorte van Dinand.

Zij hebben wellicht iets meer opgeslagen.

Wel kan ik me herinneren dat ik verschrikkelijk heb moeten huilen. Wat een overweldigend gevoel. Het moment dat je je baby voor het eerst vast hebt. Zo bijzonder, bizar en ontzettend mooi. Lekker cliché, maar ik heb het echt zo ervaren. Daar zijn foto’s van uiteraard. Ver weg in een mapje op mijn laptop. Ik heb nog nooit zo lelijk op een foto gestaan. Huilend, helemaal rood aangelopen inclusief een dikke ader op mijn voorhoofd. Ik zal de foto nooit weg doen omdat het natuurlijk een van de eerste foto’s is van ons drietjes. Maar ik zal deze foto niet gezellig laten inlijsten voor in de woonkamer.

 

Nu Dinand een jaar wordt en wij bezig zijn met de voorbereidingen voor zijn verjaardag, komen er veel herinneringen terug over hoe het eerste jaar verlopen is. Ik ben ontzettend blij en dankbaar dat Dinand gezond is. Hij is bijna altijd vrolijk en gezellig. Hoe snel kan een baby veranderen? Ik bekijk alle foto’s die op mijn computer staan. Van een klein verkreukeld mannetje van 3025 gram naar een heerlijke ventje van bijna 10 kg. Wat heeft hij al veel geleerd en wat kan hij een enorme driftkikker zijn. Ik geniet echt iedere dag van het leven dat wij met zijn drieën hebben als gezin. Doordat mijn vriend vrij veel werkt zijn wij helaas niet vaak samen als gezin. Daarom zijn de ochtenden voor mij specialer dan de andere momenten van de dag, dan zijn wij met zijn drietjes. In de ochtend mag Dinand altijd bij ons in bed. Hij slaapt dan meestal nog eventjes of is al super energiek en begint op zijn manier te kletsen tegen ons. De laatste dagen vindt hij het ook helemaal geweldig om te dansen. Hij zit dan plat op zijn kont en begint te zwaaien met zijn armpjes en heen en weer te wiebelen met de rest van zijn bovenlijf.

 

Dit soort kleine momenten vind ik leuk en bijzonder.

 

Zoveel dingen zijn anders sinds de geboorte van een kind. Je hele dagindeling is volledig omgegooid, je kan niet spontaan met zijn tweetjes even uiteten, de hond uitlaten en boodschappen doen is wat ingewikkelder geworden, lange dagen maken op je werk gaat minder makkelijk. Of wat denk je van lekker lang douchen of in bad gaan. Maar ondanks dat er zo ontzettend veel anders geworden is ,is dit tot nu toe toch echt het leukste jaar van mijn leven. De eerste weken van het moederschap heb ik Dinand vast gehouden als of hij van glas was. Ik was zo voorzichtig. Hij was zo klein en zo kwetsbaar. Nu heb ik regelmatig nog net een beentje vast op het moment dat hij zich vol overgave van de bank wil storten. Zo snel is hij geworden. Je hoeft je maar even om te draaien of meneer hangt al met zijn bovenlijf naast de bank. Op het moment dat je alle decoratie van de salontafel hebt opgeborgen pakt hij een week later toch gewoon zelf alles uit de kastjes?

 

Het gaat allemaal zo ontzettend snel. Maar het is zo leuk. Ik besef me ook vaak dat sommige momenten niet meer terug komen. Hij is maar 1 keer zo klein, daarom geniet ik echt optimaal van de momenten die we samen beleven. Tuurlijk is het niet iedere dag een feestje. We hebben het allemaal druk en hebben meestal niet de tijd om voor iedere maaltijd 45 minuten uit te trekken. Op de vrije dagen die ik samen met hem heb doe ik dat wel. Ik plan meestal niets op deze dagen. Dinand en ik lopen samen buiten met Boef, we doen een halfuur langer over het doen van boodschappen, we zijn minimaal een keer per maand in de Efteling of in de dierentuin te vinden. Dat vond ik ook zo bijzonder om te zien. Hoe hij bepaalde dingen ervaart. Een half jaar geleden keek hij af en toe eens uit zijn oogjes tijdens een dagje uit, nu weet hij precies wat er komen gaat. Hij begint te dansen bij het horen van bepaalde muziekjes, hij begint te lachen als hij een stem herkent en kruipt soms weg als hij verlegen wordt.

 

Het was een geweldig eerste jaar met zijn drietjes. Ik ben zo benieuwd naar alles wat er in het volgende jaar gaat gebeuren. Ik ben nu al trots op Dinand, op momenten dat hij lief speelt met andere kinderen, zijn eerste stapjes zet, begint te brabbelen en ik benieuwd blijf wat zijn eerste “echte” woordje zal zijn.

img_2862

Op naar het volgende jaar!

Liefs,

Linda

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *