Jeetje, wat is dit jaar ontzettend snel voorbij gegaan. Vorige week ben ik 28 jaar oud geworden. Ik vind het altijd leuk om op mijn verjaardag terug te kijken naar het afgelopen jaar. Wat wil ik graag anders doen, waar ben ik blij mee en wat was echt geweldig?


Vorig jaar rond deze datum was ik net terug uit het ziekenhuis en zat ik nog midden in de kraamtijd. Alles was nieuw en het voelde als of ik nog zo ontzettend veel moest leren over het moederschap. Ik was onzeker maar vond het ook heel erg leuk en fijn om voor zo’n lief klein baby’tje te zorgen. Een jaar later trekt deze “kleine” lieve baby als een soort tornado door de huiskamer. Slaat met speelgoed op onze salon tafel en kruipt wel heel erg snel weg op het moment dat ik hem wil corrigeren. Ik laat hem zien dat de auto’s op de grond horen en niet op de tafel. Hij lacht lief, kruipt even tegen mij aan en speelt een minuutje met zijn auto op de grond. Op het moment dat ik mij omdraai hoor ik het krassen van de wieltjes weer gewoon op de salontafel. Tja, dat doet best een beetje pijn. De salontafel hebben wij twee jaar terug gekocht. Voor een aardig bedrag. Nou ja een aardig bedrag? Een fiks bedrag voor een salontafel. Ik blijf erbij dat het een investering is en dat designer meubelen aardig hun waarde behouden. Dat is trouwens ook een van de argumenten die ik in de strijd gooi op het moment dat ik thuis kom met een designer tas of schoenen. Niet dat ik mij hoef te verantwoorden. Ik werk tenslotte zelf voor mijn geld. Maar toch voel ik mij soms een beetje ongemakkelijk als ik aan het eind van de maand net rond kom maar wel weer een mooie tas aan mijn collectie heb kunnen toevoegen. Terug naar de salontafel, ik vind het een geweldig mooie tafel alleen heb ik er toen echt niet bij stil gestaan dat het best een beetje pijn gaat doen op het moment dat de auto’s of Duplo blokken over de tafel krassen. Ik vind het wel fijn dat ik daar nu wel een beetje rekening mee kan houden in ons nieuwe huis. Er komen heus wel mooie spulletjes in. Maar ik vraag mezelf wel af of het een beetje meer kids-proof gaat zijn. Ik vind witte stoffen en glazen decoratie echt ontzettend mooi, maar dat gaat voor ons echt niet werken. Voorlopig dan.

Ja, het nieuwe huis. Ook iets spannends en ontzettends gaafs wat dit jaar erbij kwam. Ik moet zeggen dat het echt heel erg leuk is om samen mee te maken. Een “echt” huis kopen. Een huis wat ook van mij gaat worden. Dit is mijn eerste koophuis en ik vind het een fijn idee dat er nu hypoheek betaalt moet worden i.p.v. huur. Voor dit huis woonde wij in het huis van mijn vriend. Dit huis is gelukkig binnen vier maanden verkocht. Dus dat scheelt weer een extra zorg. Een hele grote zorg kan ik mij zo voorstellen. Ik ervaar (nog) geen stress rondom de verhuizing. Dat komt vooral omdat er door de mannen keihard wordt geklust. Ik kan niet anders zeggen. Op de drukke dagen staat mijn moeder  klaar om te helpen met Dinand en mijn vader en broertje helpen ook mee. De crèche waar Dinand naartoe gaat is enorm flexibel en ik denk dat mede door deze factoren ik vrij weinig stress ervaar. Het leukste gaat voor mij nog komen. Het huis poetsen, spullen uitpakken en alles een mooi plekje geven. Daar heb ik nu al enorm veel zin in. Ik ben inmiddels 5 keer verhuisd en ik heb het voor nu wel gezien. Ik hoop echt dat wij zeker een jaar of 18 hier kunnen blijven wonen. Je weet natuurlijk nooit wat er nog allemaal op je pad komt. Maar dat is mijn idee op dit moment. Ik heb afgelopen jaar namelijk zoveel plezier kunnen halen uit het uitzoeken van de tegels, vloeren, mood-borden maken, de indeling van de keuken en de badkamer bepalen. Dat was gewoon een heel leuk stuk van het jaar. Ik zat tot diep in de nacht op Pinterest om ideeën op te doen. Dat kwam wel mooi uit want Dinand had een heel rommelig ritme. Dus ik was ’s nachts toch veel wakker. Gelukkig is die fase nu redelijk voorbij. Wat betreft het verstoorde nachtritme. Uiteraard breng ik nog steeds aardig wat uurtjes achter de Ipad door om lekker te “pinnen” maar niet meer midden in de nacht.

Ik kijk vol trots en dankbaarheid terug op het afgelopen jaar. Ik besef me maar al te goed dat ik lieve vrienden en familieleden om mij heen heb. Daar ben ik echt ontzettend blij mee. Zij hebben enorm veel voor mij gedaan. Helpen met oppassen, makkelijk omgaan met werktijden als het even niet lukt door slaapgebrek of de zoveelste migraine-aanval, lieve kaartjes en cadeautjes die wij gekregen hebben voor Dinand, helpen met klussen in ons nieuwe huis of gewoon gezellig de tijd vrij maken voor elkaar om lekker te lunchen of ergens een wijntje te drinken. Kortom het was een geweldig jaar. Ik heb echt genoten van het eerste jaar met Dinand, zoveel dingen zijn ineens anders of lastiger te plannen maar hoe cliché het ook klinkt ik heb er zoveel voor terug gekregen. Als ik hem kom ophalen van de crèche en hij meteen naar je toe komt kruipen met een grote glimlach op zijn gezicht  en de dagen dat wij als gezin met elkaar zijn. De kleine momenten zoals lekker samen eten of een dagje naar de dierentuin gaan voelen bijzonder en erg belangrijk. Ik ben er ook achter gekomen dat het belangrijk is dat je lekker je eigen weg blijft bewandelen. Wat andere mensen ook zeggen of van je verwachten. Ik hoop dat ik genoeg tijd besteed aan en met de mensen die belangrijk voor mij zijn. Dat ik er ook voor hun ben als zij mij nodig hebben. Ik ben gestopt, in ieder geval ik probeer zo min mogelijk mee te gaan in negatief gezeur. Gezanik over kleine onbelangrijke dingen. Er zijn zoveel andere dingen waar je beter positieve energie in kan steken. Vinden mensen mij niet leuk, aardig of sympathiek, dan is dat prima. Twee jaar geleden had ik mij daar enorm druk om gemaakt. Altijd maar ervoor willen zorgen dat mensen mij leuk zouden vinden, er van wakker liggen als ik een keertje iets negatiefs terug kreeg of hoorde. Maar ja, je kan het niet voor iedereen goed doen. Ik heb genoeg belangrijkere dingen om mee bezig te zijn dan mezelf druk te maken over de eventuele gedachtes van andere mensen. Ik wil gewoon goed voor mijn gezin zorgen, een leuke en lieve vriendin zijn voor mijn vrienden en lekker in mijn vel zitten. That’s it. Niets meer en niets minder.

img_8911

Liefs,
Linda

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *